Bóg i Jego Objawienie2 List do Tymoteusza 3:16–17; Psalm 19:7–11
Pismo Święte2 List do Tymoteusza 3:16–17; 2 List Piotra 1:20–21
Sześćdziesiąt sześć ksiąg Starego i Nowego Testamentu to natchnione Słowo Boże i ostateczny autorytet wiary i posłuszeństwa. Pismo Święte zawiera wszystko, co jest niezbędne do Bożej chwały, zbawienia i wiernego życia chrześcijańskiego. Duch Święty pozwala wierzącym to zrozumieć, a Pismo Święte jest jego najpewniejszym interpretatorem.
Bóg i Trójca ŚwiętaEw. Mateusza 28:19; 2 List do Koryntian 13:14
Jest jeden Bóg żywy i prawdziwy, nieskończony i doskonały pod każdym względem. Jest wieczny, samoistny, niezmienny, wszechwiedzący, wszechmocny, święty, sprawiedliwy, dobry i kochający.
Ten jeden Bóg istnieje wiecznie jako trzy odrębne osoby – Ojciec, Syn i Duch Święty – równe pod względem boskiej natury, mocy i chwały.
Łaskawy cel BogaList do Efezjan 1:3–11; List do Rzymian 8:28–30
Od wieczności Bóg swobodnie i mądrze zarządzał wszystkim, co się dzieje. Jego suwerenność nie czyni go sprawcą grzechu ani nie usuwa ludzkiej odpowiedzialności.
Bóg w łasce umożliwił wszystkim ludziom zbawienie w Chrystusie. Ci, którzy odwracają się od grzechu i ufają Chrystusowi, otrzymują życie wieczne; ci, którzy trwają w niewierze, podlegają sprawiedliwemu potępieniu za swój grzech.
Stworzenie, Opatrzność i UpadekKsięga Rodzaju 1–3; Dzieje Apostolskie 17:24–28
TworzenieKsięga Rodzaju 1:1, 26–31; List do Kolosan 1:16
Bóg — Ojciec, Syn i Duch Święty — stworzył widzialny i niewidzialny świat w ciągu sześciu dni i wszystko, co stworzył, było bardzo dobre.
Stworzył ludzkość na swój obraz jako mężczyznę i kobietę, z nieśmiertelnymi duszami, moralną odpowiedzialnością i władzą nad ziemią.
Boska OpatrznośćPsalm 103:19; Księga Przysłów 16:9; List do Rzymian 8:28
Bóg nieustannie podtrzymuje, kieruje i zarządza każdym stworzeniem i wydarzeniem zgodnie ze swoim mądrym i świętym zamierzeniem. Jego opatrzność rozciąga się nawet na grzech ludzki, nie czyniąc go jego autorem ani nie usprawiedliwiając grzesznika.
Bóg sprawuje szczególną opiekę nad swoim Kościołem i wszystko czyni dla jego ostatecznego dobra.
Upadek ludzkości w grzechKsięga Rodzaju 3:1–19; List do Rzymian 5:12–19
Adam i Ewa dobrowolnie sprzeciwili się Bogu i odpadli od swojej pierwotnej prawości. Jako pierwsi rodzice i przedstawiciele ludzkości sprowadzili winę, zepsucie i śmierć na swoich naturalnych potomków.
Każdy człowiek rodzi się zatem z grzeszną naturą, z której wynikają grzechy rzeczywiste i podlega sprawiedliwemu sądowi Bożemu poza Chrystusem.
Przymierze Boże i Odkupienie ChrystusaKsięga Rodzaju 17:7; List do Galatów 3:7–14
Przymierze ŁaskiKsięga Rodzaju 3:15; List do Hebrajczyków 8:6–13
Ponieważ odległość między Bogiem a ludzkością jest tak wielka, ludzie mogą cieszyć się zbawiającą społecznością z Nim tylko dzięki jego łaskawej inicjatywie.
Po upadku Bóg objawił przymierze łaski, obiecując zbawienie i życie wieczne przez Jezusa Chrystusa. To zbawienie jest całkowicie darem łaski otrzymanej przez wiarę.
Chrystus Pośrednik1 List do Tymoteusza 2:5; List do Hebrajczyków 4:14–16
Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludzkością oraz prorokiem, kapłanem i królem Kościoła. Jest w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem, poczętym z Ducha Świętego i narodzonym z Dziewicy Maryi, lecz bez grzechu.
Był doskonale posłuszny Bogu, umarł w zastępstwie grzeszników, powstał z martwych w ciele, wstąpił do nieba, a teraz wstawia się za swoim ludem. Powróci w chwale, aby sądzić świat.
Jednorazowa ofiara Chrystusa jest wystarczająca dla wszystkich i skutecznie zbawia każdego, kto przychodzi do Niego w pokucie i wierze.
Zastosowanie zbawieniaList do Efezjan 2:8–10; List do Tytusa 3:4–7
Wolność człowieka i potrzeba łaskiEw. Jana 1:12–13; Dzieje Apostolskie 17:30; List do Efezjan 2:1–5
Ludzkie wybory są dobrowolne i nie są wymuszone z zewnątrz. Grzech głęboko dotknął każdego człowieka i nikt nie jest w stanie zbawić samego siebie ani wypracować sprawiedliwości, jakiej wymaga Bóg. Jednak Bóg łaskawie wzywa wszystkich ludzi do pokuty i wiary, a ci, którzy odpowiedzą na Jego łaskę, mogą swobodnie przyjść do Chrystusa.
Łaska Boża odnawia wolę grzesznika, dzięki czemu człowiek swobodnie przychodzi do Chrystusa i coraz bardziej pragnie dobra. Tylko w chwale wierzący będą doskonale i niezmiennie wolni od grzechu.
Łaskawe wezwanie BogaEw. Jana 16:8–11; List do Rzymian 10:8–13
Bóg przez swoje Słowo i Ducha powołuje grzeszników do zbawienia. Budzi ich umysły, obnaża grzech i łaskawie pozwala im odwrócić się od grzechu i zaufać Chrystusowi. Na tę zbawczą odpowiedź nie można sobie zapracować ludzkimi zasługami, lecz można ją rzeczywiście otrzymać przez wiarę.
To nowe narodzenie opiera się całkowicie na łasce Bożej, a nie na zasługach ludzkich czy wcześniejszych działaniach. Zbawienie można znaleźć jedynie w Chrystusie.
UzasadnienieList do Rzymian 3:21–28; 2 List do Koryntian 5:21
Bóg swobodnie usprawiedliwia tych, którzy wierzą, przebaczając ich grzechy i uznając ich za sprawiedliwych.
Wierzący nie zdobywają ani nie wytwarzają tej sprawiedliwości. Opiera się całkowicie na posłuszeństwie Chrystusa i ofiarnej śmierci, przypisanej im przez Boga. Tylko wiara przyjmuje Chrystusa, jednak prawdziwa wiara nigdy nie pozostaje sama, lecz rodzi miłość i posłuszeństwo.
PrzyjęcieEw. Jana 1:12; List do Rzymian 8:14–17
Wszyscy usprawiedliwieni zostają przyjęci do rodziny Bożej przez Jezusa Chrystusa. Otrzymują Jego imię, Ducha usynowienia, dostęp do Ojca, kochającą dyscyplinę, ochronę, zaopatrzenie i obietnicę wiecznego dziedzictwa.
Uświęcenie2 List do Koryntian 3:18; 1 List do Tesaloniczan 4:3–7
Ci, którzy są zjednoczeni z Chrystusem, są oddzieleni dla Boga i stopniowo przemieniani przez Jego Słowo i Ducha.
Władza grzechu zostaje złamana, chociaż pozostające zepsucie w dalszym ciągu powoduje duchowy konflikt. Dzięki łasce wierzący wzrastają w świętości i coraz bardziej żyją dla Boga.
Ratowanie wiaryList do Rzymian 10:9–17; List do Hebrajczyków 11:1, 6
Zbawienna wiara jest wytwarzana przez Ducha Świętego, zwykle poprzez posługę Słowa Bożego. Wierzy w to, co Bóg objawił i reaguje na Jego polecenia, ostrzeżenia i obietnice.
Przede wszystkim zbawienna wiara przyjmuje i opiera się wyłącznie na Chrystusie w celu usprawiedliwienia, uświęcenia i życia wiecznego. Może być słabe lub mocne, ale ostatecznie trwa dzięki Chrystusowi.
SkruchaEw. Marka 1:15; 2 List do Koryntian 7:9–10
Zbawienna pokuta jest łaską, dzięki której grzesznicy rozpoznają zło swojego grzechu, opłakują go, odwracają się od niego, szukają miłosierdzia Bożego w Chrystusie i zabiegają o wierne posłuszeństwo.
Pokuta trwa przez całe życie chrześcijanina i powinna uczciwie i szczególnie odnosić się do znanych grzechów. Żaden grzech nie jest zbyt wielki, aby potępić osobę, która prawdziwie żałuje i ufa Chrystusowi.
Dobre DziełaEw. Mateusza 5:16; List do Efezjan 2:10; List Jakuba 2:14–18
Dobre uczynki to te, które Bóg nakazuje w Piśmie Świętym. Są owocem i dowodem prawdziwej wiary, wysławiają Boga, wzmacniają pewność siebie, pomagają innym i zdobią ewangelię.
Dobre uczynki nie mogą zasłużyć na przebaczenie ani życie wieczne, ponieważ nawet nasze najlepsze wysiłki pozostają niedoskonałe. Nasza zdolność do czynienia dobra pochodzi całkowicie od Ducha Chrystusowego.
Boża ochrona i nasza wytrwałośćList do Filipian 1:6; List do Hebrajczyków 10:23–25
Bóg wiernie strzeże wszystkich, którzy są zjednoczeni z Chrystusem, a wierzący są powołani do trwania w wierze, pokucie i posłuszeństwie. Pismo Święte ostrzega przed odstępstwem i zapewnia, że Bóg udziela łaski, aby zachować tych, którzy pozostają w Chrystusie.
Łaska Boża zachowująca, wstawiennictwo Chrystusa, obecność Ducha i nieustanna ufność wierzącego – wszystko to daje siłę chrześcijańskiemu życiu. Wierzący mogą na jakiś czas popaść w poważny grzech, ale Bóg wzywa ich do pokuty, przywraca im zdrowie i dopełnia swego dzieła we wszystkich, którzy pozostają wierni Chrystusowi.
Pewność zbawieniaList do Rzymian 8:15–16; 1 List Jana 5:11–13
Prawdziwi wierzący mogą posiadać dobrze ugruntowaną pewność zbawienia opartą na Bożych obietnicach, dowodach łaski w ich życiu i świadectwie Ducha.
Pewność nie jest istotą zbawiającej wiary i jej rozwinięcie może zająć trochę czasu. Może zostać osłabiony przez grzech, zaniedbanie lub ciężkie próby, jednak Bóg chroni swój lud przed ostateczną rozpaczą.
Życie chrześcijańskieList do Rzymian 12:1–2; List do Kolosan 3:1–17
Prawo BożeEw. Mateusza 22:37–40; List do Rzymian 3:31
Boże prawo moralne odzwierciedla Jego prawy charakter i trwale wiąże wszystkich ludzi.
Prawa ceremonialne dane Izraelowi wypełniły się i zakończyły w Chrystusie. Izraelskie prawa cywilne wygasły wraz z tym narodem, chociaż leżące u ich podstaw zasady sprawiedliwości pozostają pouczające.
Wierzący nie są usprawiedliwieni przez prawo, ale ono w dalszym ciągu objawia wolę Bożą, obnaża grzech, kieruje wiernym życiem i ukazuje ich ciągłą potrzebę Chrystusa.
EwangeliaList do Rzymian 1:16–17; 1 List do Koryntian 1:18–25
Po upadku Bóg objawił ewangelię poprzez obietnicę Chrystusa. Wiedza o zbawieniu przez Chrystusa przychodzi poprzez objawione Słowo Boże, a nie poprzez naturę czy ludzki rozum.
Zewnętrznemu głoszeniu ewangelii musi towarzyszyć skuteczne działanie Ducha Świętego, aby grzesznicy nawrócili się.
Chrześcijańska Wolność i SumienieList do Galatów 5:1, 13; List do Rzymian 14:1–12
Chrystus uwalnia wierzących od winy i panowania grzechu, potępienia prawa, niewoli szatana i strachu przed śmiercią. Daje im swobodny dostęp do Boga i umożliwia dobrowolne, dziecięce posłuszeństwo.
Tylko Bóg jest Panem sumienia. Żadna osoba ani instytucja nie może wymagać wiary lub posłuszeństwa sprzecznego z Pismem Świętym ani narzucać ludzkich nauk tak, jakby niosły one boski autorytet.
Wolności chrześcijańskiej nigdy nie można używać jako wymówki do grzechu.
Rząd cywilnyList do Rzymian 13:1–7; 1 List Piotra 2:13–17
Bóg ustanowił władze cywilne dla dobra publicznego, ochrony tych, którzy czynią dobro i karania za zło.
Chrześcijanie mogą sprawować urzędy publiczne oraz, gdy wymaga tego sprawiedliwość i konieczność, uczestniczyć w zgodnej z prawem obronie. Wierzący powinni modlić się za władze, okazywać im szacunek, płacić to, co się im należy, i przestrzegać zgodnych z prawem poleceń, chyba że posłuszeństwo wymagałoby nieposłuszeństwa Bogu.
MałżeństwoKsięga Rodzaju 2:18–24; Ew. Mateusza 19:4–6
Małżeństwo jest związkiem przymierza jednego mężczyzny i jednej kobiety. Udziela się go za wzajemną pomoc, uczciwe wychowywanie dzieci i zapobieganie niemoralności seksualnej.
Wierzący powinni pobierać się w Panu, a małżeństwo nie może zawierać związków zakazanych przez Pismo Święte.
Chrystus i Jego KościółList do Efezjan 1:22–23; List do Kolosan 1:18
KościółEw. Mateusza 16:18; Dzieje Apostolskie 2:42–47
Kościół powszechny składa się ze wszystkich, których Bóg odkupił i zjednoczył pod Chrystusem, jego jedyną Głową.
Kościół lokalny to zgromadzone zgromadzenie wyznających wiarę, którzy oddają się Chrystusowi i sobie nawzajem pod Jego Słowem. Chrystus nakłada na każdy kościół obowiązek oddawania czci, nauczania, mianowania wykwalifikowanych starszych i diakonów, praktykowania dyscypliny i przestrzegania Jego obrzędów.
Kościoły powinny współpracować i szukać sobie nawzajem rad, zachowując jednocześnie odpowiedzialność za swoje własne sprawy.
Obcowanie świętychDzieje Apostolskie 2:42–47; 1 List do Koryntian 12:12–27
Wszyscy wierzący są zjednoczeni z Chrystusem, a zatem i między sobą. Są wezwani do wykorzystywania swoich darów, modlitw, zachęt, służby i zasobów materialnych dla wzajemnego dobra.
Społeczność ta powinna rozciągać się, o ile pozwalają na to możliwości, na cały dom wiary.
Śmierć, zmartwychwstanie i sądEw. Jana 5:28–29; 1 List do Tesaloniczan 4:13–18
Państwo po śmierciEw. Łukasza 23:39–43; 2 List do Koryntian 5:6–8
Po śmierci ciało obraca się w proch, a dusza świadomie trwa przed Bogiem.
Sprawiedliwi zostają przyjęci do raju z Chrystusem, podczas gdy bezbożni pozostają pod karą w oczekiwaniu na sąd. Pismo Święte nie naucza żadnego trzeciego stanu dusz zmarłych.
Zmartwychwstanie1 List do Koryntian 15:20–26, 42–49
Po powrocie Chrystusa zmarli zostaną wskrzeszeni cieleśnie i ponownie połączeni ze swoimi duszami. Sprawiedliwi zostaną wyniesieni do wiecznej chwały, a niesprawiedliwi na hańbę.
Sąd OstatecznyEw. Mateusza 25:31–46; Apokalipsa Jana 20:11–15
Bóg wyznaczył dzień, w którym Jezus Chrystus będzie sądził upadłe anioły i każdego człowieka z doskonałą sprawiedliwością.
Odkupieni wejdą do życia wiecznego i radości w obecności Boga, a zatwardziali otrzymają wieczną karę.
Ponieważ czas powrotu Chrystusa nie jest znany, każdy powinien odwrócić się od grzechu, znaleźć pocieszenie w obiecanej przez Boga sprawiedliwości i zachować czujność na przyjście Pana.
